مراسم آئینی ایران که فراموش شده
مراسم آئینی ایران
کشور ما از بزرگترین گاهواره های تمدن و فرهنگ جهانی است و هزاران سال است که نیاکان خردمند ما ، فرهنگ و تمدن سترگی را پی افکندند که به رغم آسیب وگزند بسیار ، همچنان از میراث گرانقدر ما نغمه ها ساز می شود . از دیرباز ایران ، مهد و سرزمین آیین های جاودان ، باورها و رسومی را در گذر تاریخ به دوش کشیده است . اما این آداب و رسوم در چند دهه اخیر بسیار کمرنگ شده و یا در بسیاری از اقوام کاملا از یادها رفته اند .شاید بی توجهی نسبت به انجام این رسوم و کم اطلاعی افراد نسبت به این آیین ها ، باعث شده است که ما از گذشته خود آگاهی کافی نداشته و همچنین ناآگاهانه به تقلید از مراسم کشورهای غربی روی بیاوریم ؛ مراسمی که خود اساسا ریشه در این خاک داشته و تقلیدی از آداب نیاکان پارسی ما است . درابتدای امر گروهی از کارشناسان گردشگری به جمع آوری اطلاعاتی درباره آیین ها و سنن پیشین ایرانیان پرداختند و با کمک اساتید این صنعت ، این آیین ها و سنن را تدوین نموده و مجموعه ای از جشنهای ایران باستان ، آیین ها و سنن فراموش شده این خاک مقدس را برای شما گرد آوردند .
جشن :
آقای ابراهیم پور داود در جلد یکم کتاب یسنا نوشته اند : لغت جشن نیز در فارسی از لغت یسن اوستائی به یادگار مانده است چون اصلا تمام اعیاد دینی بوده مانند عید فروردگان و عید مهرگان و در اوقات به خصوص به ستایش و پرستش و مراسم دینی می پرداختند یا به عبارت دیگر یزشنه می کردند از این جهت روزها ی روزهای متبرک راجشن خوانده اند . شادی و عیش وکامرانی و مجلس نشاط و مهمانی و به معنی عید هم هست . چنان که اگر گویند جشن نوروز مراد عید نوروز باشد . بزم ، سور، مهمانی ، ضیافت .
ملکا جشن مهرگان آمد جشن شاهان و خسروان آمد (رودکی)
آیین :
سیرت ، رسم ، عرف ، طبع، عادت ، آداب ، روش، خلق ، خصلت ، خو، خوی ، منش
سنت :
راه و روش ، طریقه و قانون ، آیین و رسم
جشنواره :
جشنی همگانی برای نمایش و مطرح کردن موضوعی خاص ، جشنواره ها از برنامه های متنوعی مانند نمایش موضوع مربوطه ، مسابقات مختلف ، برنامه های سرگرم کننده و اجرای برنامه هایی مرتبط در راستای معرفی موضوع تشکیل شده است .
همایش :
در گفتار امروز نوعی گردهمایی است که درباره موضوعی واحد صورت می گیرد و از بخشهای متعددی از جمله سخنرانی ، مقاله خوانی و بحث و گفتگو درباره موضوع مطرح شده تشکیل شده است .
--------------------------------------------------
روز نبر:
پرهیز از کشتار حیوانات سودمند
روزهای دوم ، دوازدهم، چهاردهم و بیست و یکم ( بهمن ،ماه،گوش،رام) از تقویم ایران باستان که در این روزها از کشتار حیوانات سودمند و خوردن گوشت پرهیز می کردند ، تا باعث حفظ حیوانات سودمند و همچنین سلامتی انسانها گردد .
جشنهای گاهنباری :
در ایران باستان از 6 گههنبار یا جشنهای شش گانه سال نام برده است . هر کدام از این گهنبارها 5 روز هست ، 4روز نخست ، روزهای آغاز آفرینش هریک از آفریده هاست . روز پنجم که پایان کار است روز جشن به شمار می رود .
نخستین گاهنبار : اوستامیدیوزرم (maidyn zarem )
به معنی میان بها است . هنگام شروع خلقت در روز چهل و پنجم بعد از عید نوروز است که مطابق گاهنمای قدیم 15 اردیبهشت می شود . در این هنگام آسمان آفریده شد . چنانکه گفتیم این جشن 5 روزه است یعنی از 11 اردیبهشت شروع می شود و روز 15 پایان می یابد . 4 روز اول به منزله مقدمه جشن و آخرین روز آن جشن حقیقی است .
دومین گاهنبار : میدیوشم ( maidyn shem )
به معنی میان تابستان است . هنگام شروع آفرینش 105 روز بعد از عید نوروز یعنی 15 تیرماه است . در این هنگام آب آفریده شد .این جشن از 11 تیر ماه شروع می شود و روز 15 به پیان می رسد .
سومین گاهنبار : پیتی شهیم ( paity shahim )
به معنی دانه آور است . هنگام شروع آفرینش 180 روز بعد از عید نوروز است که مطابق می شود با30 شهریور ماه . در این هنگام زمین آفریده شده است . این جشن از 26 شهریور آغاز و در آخر آن به پایان می رسد .
چهارمین گاهنبار : ایاثرم (Ayathrem )
به معنی فرود آمدن است و اشاره به موقعی است که گله از چراگاه تابستانی به خانه بر می گردد . این هنگام از خلقت جهان 210 روز بعد از عید است که مطابق می شود با 30 مهرماه . در این هنگام نباتات آفریده شده است . این جشن از 26 مهرماه شروع و در آخر آن تمام می شود .
پنجمین گاهنبار : میدیارم (maid yarem )
به معنی هنگام سرما می باشد . هنگام پنجم خلقت 290 روز بعد از عید نوروز است که مطابق با 20 دی ماه است . دراین هنگام جانداران آفریده شده اند . این جشن از 16 دی ماه شروع و در 20 آن ختم می شود .
ششمین گاهنبار : همس پت میدیم
این هنگام آفرینش 365 روز پس از عید نوروز که مطابق پایان سال است . در این هنگام انسان آفریده شد و کار خلقت جهان پایان یافته است .
باسلام